تبليغاتX
محبوب جاوید
ای خوبترین خوبان و ای زیباترین زیبا رویان :

دوستت دارم و هرگز فراموشت نخواهم کرد. زمان می گذرد و ما بی خبر از لطافت

 دوستی در عشق هم گرفتاریم ، زمانی می خندیم و زمانی نیز از چیزی قلبهایمان

به درد می آید . اما غافل از اینکه در پشت این غم و شادی ها ، کاروان جدایی با کوله

 باری از غم و اندوه و کینه فرا می رسد و فریاد می زند : از هم جدا شوید. او آنقدر

بی رحم است که حتی به قطرات اشکمان هم رحم نمی کند. اشکی که در فراغ

دوست می ریزد چه زیباست.

آری این دوست است که باعث ریختن اشک می شود ولی قلبی که شکسته است

 در دقایقی که می خواهد بمیرد باز هم می گوید: دوستت دارم.

 

                                                                کسی که در غروب زندگی 

                                                              هرگز فراموشت نخواهد کرد.        

 

|+| جمعه بیست و دوم خرداد 1388 ساعت 11:6 AM هستی |

در مقابل چی ، مثل چی باش

در مقابل کارهای روزمره، مثل ساعت دقیق و منظم باش.

در مقابل حوادث و خبرهای بد چون باد، سریع بگذر.

در مقابل بزرگترها چون بید همیشه سر به زیر باش.

در مقابل مشکلات و سختی ها چون سنگ خارا قوی و غیر شکننده باش.

در مقابل سخنان درشت و ناراحت کننده چون پنبه نرم باش.

در مقابل عواملی که نمی توانی تغییر بدهی چون موم انعطاف پذیر باش.

در مقام بخشش همچو خورشید سخاوتمندانه و بی توقع به همه بتاب.

در مقابل نا امیدی همیشه بزرگانی از تاریخ را به یاد آور که با وجود محرومیت ها نامشان همیشه در تاریخ ماندگار است.

در مقابل باتلاقی را به یاد آور که هر چه بگذرد بیشتر در آن فرو می روی.

در مقابل عشق همچون شاعران بزرگ با احساس و آماده پاسخگویی باش.

                                                                                           

                                                               برگرفته از مجله موفقیت

|+| جمعه بیست و دوم خرداد 1388 ساعت 10:56 AM هستی |

دوستت داشتم

دوستت داشتم

می دونی چرا؟ چون حس می کردم با تو و عشق تو وجود من زنده شد  چون با تو احساس می کردم دوباره متولد شدم

یه احساسی که شاید تو هیچ وقت نفهمی یعنی چی؟!

هر چی عشق و احساس داشتم به پات می ریختم . تو هم تظاهر می کردی که یه وقت کم نیاری.

برای همین هر روز بیشتر از دیروز دلم برات تنگ می شد .  اونقدر لا یق دونستمت که دو دستی قلبم رو تقدیمت کردم ، تو هم به اصطلاح نا مردی نکردی . دو دستی اونو چسبیدی و گفتی خوب ازش نگه داری می کنم. مطمئن باش جای خوبی سپردیش. همیشه می گفتی من با همه ی آدم بدا فرق دارم . من مثل اونا نیستم.

می دونی اعتماد کردن یعنی چی؟ اعتماد خیلی سخته خیلی. اونم توی این زمونه ی نامرد. اما من به حرفات، به نگاهت و به چشات اعتماد کردم.

درست زمانی که بهت عادت کردم، بی احساسی رو تو وجودت دیدم.

دیدم که کم کم داری روی تموم احساسات من پا می ذاری.

دیگه باورت ندارم. نمی خواستم این رو بگم...

اما تو رفیق نیمه راهی. بارها بهم ثابت شده ، هر دفعه خودم رو دلداری  می دادم که همه چی درست می شه اما نه تو هیچ وقت نخواستی من رو بفهمی چون هر وقت بهت احتیاج داشتم ...  هر وقت احساس تنهایی  می کردم و به دلگرمیت نیاز داشتم ، پشتم رو خالی کری و من رو تنها گذاشتی ...  اینه رسم رفاقتت؟!!

کاش می فهمیدی با قلبی که امانت گرفتی بد تا کردی . حالا می دونم تو با همه ی آدم بدا فرق داری ... آره فرق داری .

همه ی آدم بدا دیگران رو یک بار می شکنن . اما تو روزی چند بار قلب منو می شکنی. روزی چند بار منو می کشی و دوباره زنده می کنی . بارها روی قلب شکستم پا گذاشتی و اونو له کردی و بی تفاوت گذشتی.

می دونی چیه ؟ نه نمی دونی . یعنی هیچ وقت نخواستی بدونی . هیچ وقت حاضر نشدی حتی یکبار بخاطر کسی که همیشه بخاطر تو غرورش رو له می کرد ، از غرور لعنتیت دست بکشی .

احساسم رو درک کنی .   نمی دونم ...  شایدم مثل بقیه چیزا از اینم خیلی ساده بگذری . اما این رو بدون ...

«نمی تونم ببخشمت.»

|+| دوشنبه سوم فروردین 1388 ساعت 2:59 PM هستی |

بهار
در تلاطم زندگی به دنبال راهی می گشتم که مشعل هدایت مرا روشن نگه دارد. راهی که اگر سالها در آن غرق  شدم  هیچ گاه به عمق سکوت نرسم. همیشه بدنبالش در اعماق دریا می گشتم اما امواج ، آن را به خشکی رسانیده بودند.                                                                                          

آن راه همیشه از کنارم عبور می کرد و من چون دیوانه ای خموش به آن می نگریستم و به تماشای حرکاتش می ایستادمو با آن حرف می زدم  اما او را نمی شناختم.

خورشید ژر نور تر از همیشه برایم می تابید و گرمایش به بدنم آرامش را هدیه می داد.

ماه برایم دستی تکان می داد و با خنده ای که در وجودش نهان بود خداحافظی می کرد.

صحرا چمن های به صف کشیده اش را برایم می رویاند.

آسمان تمیز تر از همیشه باران محبتش را در گلوی زمین می فشرد.

ماهی های سرخ ، آبی حوض را می درخشاندند.

و گلها با آن سایه هاشان چهره ی واقعی بهار را برایم معنا می کردند.

و من در چشمگیر پهنه ی دریاچه ی کبود با عشق آب را می ربودم و دامن کشان به کوی دیگری پناه می بردم. 

زیر شمشیر غمش رقص کنان می رفتم. اما هیچ کدام از اینها شایسته ی او نبود.

و آنگاه  فهمیدم مسیر کدام است که عکس بهار را در خیالم همچون مه در آب  دیدم. 

ای کاش دوری از ما دور می بود و جدایی ها را من فقط در خواب می دیدم.

و هنگامی که بهار می رفت و مرا ترک می گفت چنین بیان کرد:

                       اگر برگشتم ، برایت خاطره ای ، شاخه گلی ، یا هدیه ای خواهم فرستاد

اما اگر برنگشتم

                                                                                             خداحافظ ! 

 

|+| پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 ساعت 1:14 PM هستی |

فرمانروای قلب عاشقم

 نمی دانم چه نیرویی مرا از بروز احساساتم باز می دا رد ،

در حالیکه ایمان دا رم تک تک سلول های بدنم عشق تو را فریاد می زنند.

و قلبم با شنیدن صدای تو همچون قطره های باران که بشدت با زمین برخورد می کنند به سینه ام می کوبد.

فکرم لحظه ای از یاد عشق تو غافل نیست

                     و همواره به دنبال جایی است که در آن حرف و نشانی از تو باشد.

با این اوصاف دلم می خواهد لحظه ای هم به یاد این قلب عاشق باشی که 

                                                   بهانه ای جز تو ندارد، قلب حقیرم را بپذیر،

و در گوشه کوچکی از دل دریایی ات بگنجان

و بدان تا همیشه دلم برای با تو یکی شدن پر می زند.

               مرا از خود نرهان تا دیایی از عشق و یکرنگی برایت به ارمغان بیاورم.

    فرمانروای قلب عاشقم

                                    باور کن تویی مهربان دیروز و امروز و فرداهای من.

|+| جمعه بیست و سوم اسفند 1387 ساعت 12:10 PM هستی |

چند شاخه گل سرخ

چند شاخه گل سرخ تقدیم شما

شاخه ای برای تمامی لحظات با هم بودن و خاطرات مشترک

شاخه ای برای مورد اعتماد هم بودن

شاخه ای برای بخشیدن خطاهای من

شاخه ای برای گوش سپردن به آنچه می گویم

شاخه ای برای پذیرفتن من

شاخه ای برای بودن در کنارم زمانی که به تو محتاجم...
|+| شنبه نوزدهم بهمن 1387 ساعت 11:51 PM هستی |

سلام هستی من

سلام هستی من

وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره.

وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی.

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه.

 وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته.

وقتی چشمات تهی از تصویرم شد به یاد بیار کسی رو که حتی توی عکسش بهت لبخند میزنه. 

 

وقتی به انگشتات نگاه کردی به یاد بیار کسی رو که دستاش در ارزوی دستاته.

 وقتی شونه هات خسته شد به یاد بیار کسی رو که هق هق گریه اش اونها رو می لرزوند.   

وقتی که دلت گرفته شد به یاد بیار کسی رو که قلبش مملو ازعشق پاک تو است.

ای سراپا همه خوبی تک و تنها به تو می اندیشم

می دونی معبد و بتکده من میان ابروان قشنگ توست.

ارزوی من دیدار روی تو و نهایت امید من به دست اوردن توست

|+| یکشنبه سوم آذر 1387 ساعت 11:20 AM هستی |

بلاخره زن ها چه موجوداتی هستند!؟

                            بلاخره زن ها چه موجوداتی هستند !؟

- اگر تحسینش کنی فکر می کند دروغ می گویی.

- اگر تحسینش نکنی به درد هیچ کاری نمی خوری.

- اگر با تمام کارهایش موا فق باشی کودنی.

- اگر نباشی او را درک نمی کنی.

- اگر هر روز برایش گل بخری خسته کننده می شوی.

- اگر نخری خسیسی.

- اگر خوب لباس بپوشی فکرهای بد درباره ات می کند.

- اگر خوب لباس نپوشی خیلی کسل کننده ای.

- اگر حسود باشی می گوید چه اخلاق بدی داری.

- اگر حسود نباشی فکر می کند دوستش نداری.

- اگر یک دقیقه دیر کنی، گله و شکایت می کند.

- اگر او دیر کند می گوید مردها همیشه باید منتظر خانم ها با شند.

- اگر با دوستت بیرون بری گله می کند که همیشه با دوستهایت خوش می گذرانی.

- اگر خودش با دوستهایش بیرون برود می گوید من فقط سالی یکبار با دوستهایم بیرون می روم.

- اگر حرف بزنی از تو می خواهد گوش بدهی.

- اگر گوش بدهی از تو می خواهد حرف بزنی.

خلاصه کلام موجوداتی :

ساده ، اما پیچیده

ضعیف ، اما قدرتمند

گیج کننده ، اما خوا ستنی

دوزخی، اما خارق ا لعاده هستند این زن ها.

 

|+| جمعه یکم آذر 1387 ساعت 4:24 PM هستی |

آخرین جرعه این جام

                                             آخرین جرعه ی این جام

همه می پرسند:

          " چیست در زمزمه مبهم آب؟

                                                                      چیست در همهمه دلکش برگ؟

 چیست در بازی این ابر سپید؟  

                                                                     روی این آبی آرام بلند؟

 کی تو را می برد این گونه به ژرفای خیال

                                                      چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

 چیست در کوشش بی حاصل موج؟         

                                         چیست در خنده ی این جام؟                                                                                                                                                                          

 که تو چندین سا عت                

                                                    مات و مبهوت به آن می نگری؟"

نه به ابر          نه به باد           نه به برگ          نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوترها                          

                                                   نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام                                                                 

من به این جمله نمی اندیشم             

                                                  من مناجات درختان را ، هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد              

                                                   نفس پاک شقایق را در سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح            

                                                   نبض پاینده هستی را در گندم زا ر

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

      همه را می شنوم                                                                        می بینم

              من به این جمله نمی اندیشم  

                                                                                           به تو می اندیشم

             ای سراپا همه خوبی        

                                                           تک و تنها به تو می اندیشم

        همه وقت      

                                  همه جا 

                                                                  من به حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را  تنها تو بدان                 تو بیا                          تو بمان

با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتا ب    

                                                    من فدای تو بجای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز    

                                                    ریسمانی کن از آن موی درا ز

تو بگیر              تو ببند                 تو بخوا ه

پاسخ چلچله ها را تو بگو   

                                                     قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

                                                     در رگ سا غر هستی تو بجوش

             من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست

                                                              آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

                                                                                            

 

                                                                                                     فریدون مشیری

|+| جمعه سوم آبان 1387 ساعت 12:21 PM هستی |

محبوب جاوید

محبوب جاوید...

به من گفتی تویی محبوب جاوید             تو را تنها توان معشوق نامید

برایم شعر می خواندی به صد شور         به من گفتی به تو بایست بالید

به تو گفتم که اشعارت دروغ است      به جز رویا به همراه دلت نیست

تو می گفتی تویی رویای خوابم          و بی تو معنی اشعار من چیست؟

تو می گفتی تویی بود و نبودم                       تویی تار من و من همچو پودم

به جز تصویر چشم صادق تو                       تمام چهره ها از دل زدودم

به تو گفتم که من بیزارم از دل                   ز شور عشق های پوچ و باطل

نمی دانم چه می خوای تو از من                  برو اینجا نکن ماوا و منزل

اگر چه حرف تو خوب و قشنگ است        ولی در قلب من آشوب و جنگ است

کسی در من به من هشدار می داد       که ساده عشق او رنگ است، رنگ است

قسم خوردی که عشقت آفتابی ست      دلت هم تا ابد شفاف و آبی ست

و جای بی وفایی و دورنگی                     کنار بودنت خالی خالی ست

به من گفتی منم صبر و قرارت                 منم یادآور باد بهارت

بیا یک لحظه با من مهربان شو               منم آرامش شبهای تارت

به خود گفتم دگر بس باورش کن        که شاید اوست آن ماوا و امید

به خود گفتم که قلبش پاک پاک است         غرورش ساده و هم رنگ خاک است

به خود گفتم بیا از آن او باش                چرا که قلب او مجروح و چاک است

دلم با تو چه صاف و با وفا شد                  و من بودن برایم با تو ما شد

تمام زندگی را در تو دیدم                         و از غیرت دل و جانم جدا شد

عجب دادی به قلبم وعده ناب                   و بردی به شهر خالی خواب

و من عکس دو چشم مهربانت                   نشاندم بر لب و پوشاندمش قاب

چه ایامی که با هم سر نکردیم                     چه اشعاری که با هم بر نکردیم

چه شبهای قشنگ و پر ستاره                        به یاد یکدگر آخر نکردیم

به رگهایم چه خونی تازه گشتی                         برایم عشق بی اندازه گشتی

به گوشم قصه های عشق خواندی                تو مجنون پر از آوازه گشتی

شبی تنها به دنبالت دویدم                               سراغت هر کجا را سر کشیدم

ولی فریاد، در یک کوچه ی تنگ                    تو را همراه یک بیگانه دیدم

تو را دیدم که با او همزبانی                              به او گل می دهی با مهربانی

به او گویی تویی محبوب جاوید                       به خود گفتم خدایا تو همانی؟!

همان مجنون صحرای جنونم                         همان دیوانه ای در خاک و خونم

همان بی تاب شبهای جدایی                          به من می گفت یارا بی وفایی

نمی دانی که من دیوانه گشتم                       شبیه آتش و پروانه گشتم

پر از احساس سر کوب و حقارت                  و حیران راهی ویرانه گشتم

دگر از من به جز دردی نمانده                       به جز پاییز تن سردی نمانده

و از رخسار سرخو روشن من                           به جز باریکه ی زردی نمانده

دلم تنها شد و از بیخ بشکست                        نمی دانی چه ها دادم من از دست

به او گفتم چرا؟ آخر چگونه؟                            نگاهی کرد و رخت از کوچه بربست...

|+| جمعه دوازدهم مهر 1387 ساعت 11:47 AM هستی |

یک نفر هست

                                                               یک نفر هست

مهربانم ، ای خوب !

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که اینجا

بین آدم هایی، که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها ، به تو می اندیشد

وکمی ،

دلش از دوری تو دلگیر است . . .

مهربانم ، ای خوب !

 یاد قلبت باشد ، یک نفر هست که چشمش ،

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است :

زیر این سقف بلند، هر کجایی هستی، به سلا مت باشی

و دلت همواره ، محو شادی و تبسم باشد . . .

مهربانم ، ای خوب ! یاد قلبت باشد ،

یک نفر هست که دنیایش را ،

همه هستی و رویایش را ، به شکوفایی  ا حساس تو ،

پیوند زده

و دلش می خواهد ، لحظه ها را با تو ، به خدا بسپا رد . . .

مهربانم ، ای خوب !

یک نفر هست که با تو

تک و تنها، با تو

پر ا ندیشه و شعر ا ست و شعور !

پر ا حساس و خیال ا ست و سرور !

مهربانم ، این بار، یاد قلبت باشد ،

یک نفر هست که با تو ، به خداوند جهان نزدیک ا ست

و به یادت ، هر صبح ، گونه سبز اقا قی ها را

ا ز ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرا مش ، را هی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و ا مید

به شب معجزه و آبی فردا برسی . . .

                                                                            برگرفته از مجله موفقیت

|+| دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387 ساعت 11:52 PM هستی |

خیلی اتفاقی، اتفاق ا فتاد...

خیلی اتفاقی، اتفاق ا فتاد . . .

خیلی اتفاقی ، خیلی از اتفاق ها افتاد.

خیلی اتفاقی ، خیلی راه ها را رفتم.

خیلی اتفاقی ، دوستانی پیدا کردم.

 خیلی اتفاقی ، حرف هایی زدم.

 خیلی اتفاقی ، حرف هایی شنیدم.

خیلی اتفاقی ، پا به مکان های مهمی گذا شتم.

خیلی اتفاقی ، تجربه هایی بدست آوردم.

خیلی اتفاقی ، چیزهایی آموختم.

خیلی اتفاقی ، فهمیدم که هیچ کدام اتفاقی نبودند.

اون موقع ها می گفتم: اتفا ق ! بیفت ! همیشه اتفاق خوب زندگی ام.اما الان فهمیدم که تا نتونم اتفاقات زندگی ام رو خودم بسا زم یا کنترل کنم نمیتونم آدم مهم و بزرگی باشم.

 

|+| جمعه بیست و دوم شهریور 1387 ساعت 11:8 AM هستی |

24 ساعت قبل از پایان دنیا

24 ساعت قبل از پایان دنیا

اگه قرار باشه ظرف 24 سا عت دنیا به پایان برسه تموم خط های تلفن، تالارهای گفتگو و ای میل ها اشغال می شه. پر می شه از: " از اینکه رنجوندمت، پشیمونم، منو ببخش، تو رو عاشقانه می پرستم، مراقب خودت باش ..."

همیشه عاشقت بودم ولی هیچ وقت بهت نگفتم و ... اما واقعیت اینه که ما از زمان پایان جهان بی خبریم، پس بیایید به این فکر کنیم که شاید دیگر فردایی نباشد و عشق و محبت را به آنکه دوستش داریم تقدیم کنیم.

 

|+| پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387 ساعت 0:39 AM هستی |

حدیث تلخ رفتن...

به نام آنکه می داند حدیث تلخ رفتن را ...

هنگامی که خورشید نیست و ماه ومهمان آسمان است. آن هنگام که تمام پلک ها فرو ا فتاده و خانه با لالایی سکوت در خواب است. در فضایی که تنهایی در آن بیداد می کند تو را جستجو می کنم .  تو را از پاکی آینه می خواهم. بیا که وجودم سراسر نیا زمند وجود آسمانی توست.  عزیز دل . . .

                            ------------------------------------

کوچه بارانی و سرد                  خانه خالی مانده از عشق و محبت   

 دیرگاهیست                          

ترش و شیرین چنگ بر شب می زند

کاش ببارد بیش از این باران        کاش ظلمت در پی صید شکار دیگری بار سفر می بست

یا خواب با دیدگان خسته ام همنوا می گشت   

تو همچون باوری از حقیقت                   در آینه نگاهم بسته ای نقش!

حرفی به من بزن!         چیزی به من بگو!          بگو:      

از آتشی بگو که با نگاهی

آنچنان سرد و بیگانه بر من بیفروختی       و خاکستر خویشم کردی!

نقاب از چهره بیفکن و خود حقیقیت شو!     مگذار کسی که می باید روزگاری

عشق را در صمیمیت یک نگاه به تو بخشد   بیش از این در تحمل شکنجه ی بیگانگی عذاب کشد

کاش عاشق می شدی تا درد من درمان شود

                                         مهربان با عاشقت تا کاخ غم ویران شود

کاش می شد با تو گویم جمله درد و سر و راز

                                        همچو وقتی در نمازم با خدای بی نیاز

کاش می شد با تو باشم در تمام لحظه ها  

                                        پشت گرم از تو شناور در میان ورطه ها

تو که چشمانم برایت روز و شب را می گریست

                                        آه گفتی در سرت جایی برای عشق نیست

گر تو یک یار صمیمی را نمی خواهی چرا؟!

                                        جذب خود کردی مرا آدم ربایی بی وفا

یاریم کن من نبینم سرایی ای خدا

                                        پای من افتاده بر یک جاده بی انتها
|+| دوشنبه یازدهم شهریور 1387 ساعت 0:47 AM هستی |

با تو بودن...

                                                       با تو بودن . . .

در تلاطم تپش های قلبم تو را دیدم که چه زیبا بودی . در فرا سوی عشق تو را یافتم و آنگاه با تمام وجودم زندگی را لمس کردم . ای دریای بی کران هستی !

در سایه سار مهربانیت گلی کوچک بودم و امروز در سایه چشمانت درختی هستم پر از میوه عشق.

                                          ------------------------------    

من با تو رنگ شب را زیبا تر ا ز همه رنگ ها می بینم . من عشق را با چشم تو در خواب و رویا دیدم . من با دست های مهربان تو بر سر تمام غصه هایم چتر گرفتم . من با پاهای تو به روزهای نیامده رفتم و از پشت پنجره های تیره و تار با چشم های تو به تماشای فردا نشستم . . .

                                         ------------------------------

 رویای رسیدن به تو را با جان قسمت می کنم  و رویای دیدنت را با ستا ره .

شاید وقتی به تو می رسم در خواب غفلت باشم . شاید آنقدر جذب تو شوم که

خود  را گم کنم .

                                        ------------------------------

 در ظلمانی ترین شب دنیا گونه های خشکیده ام را شبنم دیدگا نم مرطوب

 می کند.  مهر سکوت لبا نم را در آستانه هق هق گلویم می گشایم . چه سوزی

دا رد نوای طبل تنهایی !  خدایا به سوز آه سینه ام  و باران دیدگا نم ، دستهای تنهای مرا بگیر که جز تو  همدمی برای این روز ها ندا رم .

                                         ------------------------------

عمری است که تو را در خواب می بینم ، می بینم که تنهای تنها از ترا نه ها

 می آیی تا به روی چشمانم قدم بگذاری . یاد آن قصه های نا گفته می افتم و یاد

آن لحظه هایی که بی تو می مردم . تو که نباشی کوچه های دلم بوی اقاقی ندا رد.

در بیدا ری به کنا رم بیا و نگذار به آخر خط برسم ! . . .

|+| جمعه هشتم شهریور 1387 ساعت 0:35 AM هستی |

چندگاهیست

چندگاهیست با تو آشنا شدم

و آن لحظه بود که عشق گمشده خود را یافتم

و آن دم بود که باران عشق برایم معنای دیگری پیدا کرد

شاید تو همان عشق کودکی نباشی که در سبزینه خاطراتم نهفته بودی،

شاید هم آن سیب سرخ.

اکنون رنگین کمان هفت رنگ بایم هفتاد رنگ دارد.

و شاید هم به همین سادگی ، از بین تاریکی ها بیرون آمدم

و این آرامشی بود در میان غوغا.

شاید تو یکی از خاطرات شیرین،

نه آن ستاره یلدا باشی.

یا آن آرزوهای گمشده

تو آن عشق ابدی هستی که در خانه امیدم جا باز کردی.

می دانم که با تو می توان نیمه تاریک یک سرنوشت را روشن دید.

و تو به من فهماندی که تعبیر یک رویا ، در دست سرنوشت است.

و آن زمان بود که دیگر سایه های تردید ، برایم معنا نداشت.

و جای آن، حقایق شیرین برایم بهترین معنا بود.

و تو به من آموختی که در آینه شکسته هم می توان نگاهی در آینه داشت.

همیشه فکر می کردم که خانه عشق، در دشت آرزوهاست.

اما تو گفتی که : بوی خوش زندگی ، در رویای واقعی است.

و این را یقین دارم که تو برایم تولدی دیگر بودی.

                                     نیمه تاریک یک زندگی، با تو سفری داشتم به رویا.

                و تو هرروز برایم سبزتر می شوی.

|+| چهارشنبه ششم شهریور 1387 ساعت 1:14 AM هستی |

و بعد از رفتنت...

    و بعد از رفتنت . . .

شبی از پشت یک تنهای غمناک بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم     

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم روییده با حسرت جا کردم  

 و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

    دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی  

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و غربت رها کردم     

 همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت   حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی                نمی دانم چرا؟               شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی      

  نمی دانم کجا؟ تا کی؟ برای چی؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید      

و بعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد   

 و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد            من بی تو هزاران بار خواهم مرد

کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد              کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

 

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام   

  برگرد! 

  ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از رفتن این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید  

 کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانه یک دل        میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

       نمی دانم چرا ؟

                                         شاید به رسم عادت و پروانگیمان باز

          برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

 

 تقدیم به محبوبی که نبودنش حتی در خیالم نمی گنجد . . .

|+| چهارشنبه سی ام مرداد 1387 ساعت 11:7 AM هستی |

کوتاه ترین راه ها...

                                        کوتاه ترین راه ها . . .

 

© کوتاه ترین راه عشق ورزیدن ، نگاهی ا ست خالص و بی ریا توام با عشق .

 

© کوتاه ترین راه رسیدن به ثروت آن ا ست که قابلیت هایت را بشناسی و بر آن

 

ها تکیه کنی .

 

© کوتاه ترین راه برای جلوگیری از شکست احتمالی ، مشورت با کسانی است که

 

 قبلا آن راه را رفته اند .

 

© کوتاه ترین راه برای این که نخواهی چیزی را به خاطر بسپاری ، نگفتن دروغ

 

است .

 

© کوتاه ترین راه برای رسیدن به آرزوها واقع بین بودن است.

 

© کوتاه ترین راه برای غیبت نکردن آن است که عیوب خود را مثل عیب دیگران

 

 ، ببینی .

 

© کوتاه ترین راه برای یافتن یک دوست ، توجه به علایق طرف مقابل است .

 

© کوتاه ترین راه مقابله با ترس ، روبهرو شدن با آن ا ست.

 

© کوتاه ترین راه برای رسیدن به تکامل ، ا نتقادپذیری ا ست .

 

© کوتاه ترین راه برای دروغ نگفتن ، شجاع بودن است.

 

© کوتاه ترین راه برای آینده نگری ، قنا عت ا ست .

 

© کوتاه ترین راه برای رسیدن به آرامش ، آن است که کمتر به چیزهایی که

 

نداری توجه کنی .

 

© کوتاه ترین راه برای تحقیر نکردن دیگران این است که فقط چند لحظه خودت

 

 را جای آن ها قرا ر دهی .

 

  ©کوتاه ترین راه غلبه بر مشکلات ، کوچک و نا چیز شمردن آن ها است .

 

                                                                                برگرفته از مجله موفقیت

|+| یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 8:41 AM هستی |

احساس خریدنی نیست ...

                             احساس خریدنی نیست ...

پول می تواند :

 

تختخواب بخرد ولی خواب را نه !

 

کتاب بخرد ولی خرد را نه !

 

سا عت را بخرد ولی زمان را نه !

 

شریک بخرد ولی رفیق واقعی را نه !

 

زیورآلات بخرد ولی زیبایی را نه !

 

غذا بخردولی ا شتها و خوردن را نه !

 

دا رو بخرد ولی سلامتی را نه !

 

حلقه بخرد ولی عشق ا زدواج را نه !

 

سرگرمی بخرد ولی خوشحالی واقعی و دائمی را نه !

 

©ا حساس خریدنی نیست ! ©

 

کسانی که با زبان پول صحبت می کنند، خودشان را خیلی را حت می فروشند،

 

ولی اشخاص با شخصیت درست ، فروشی نیستند .

 

رسیدن به پول هدف نیست ، پول و سیله ای است برای رسیدن به هدف !

                                                                          برگرفته از مجله موفقیت

|+| شنبه هشتم تیر 1387 ساعت 3:51 PM هستی |

چهار سکانس

                                           چهار سکانس

 

 ©سکانس ا ول : تو خوب می دانی سکوت چه طعمی دا رد !

 

تازگی ها حجم سکوت بین ما خیلی وسیع شده است. من از دست سکوت چشم

 

 هایت با ران زده شده ام.نمی دانم چرا وقتی بعد از قرن ها فا صله، تو را می بینم،

 

تمام دهانم طعم سکوت می گیرد ؟! دوست دارم در این مدت چند صدم ثانیه ای

 

که پیشم هستی به تو بگویم که زندگی بدون تو از نفس عمیق کشیدن در آب دریا

 

هم سخت تر است.

 

© سکانس دوم : من و تو به ندرت اتفاق می ا فتیم !

 

 تمام این درخت ها می دانند در طول این قرن هایی که تنهایی در تار و پود لحظه

 

هایشان جا خوش کرده، من و تو به ندرت اتفاق می ا فتیم . هیچ کس مثل ما

 

نیست : یکی متو قع و نا شکیبا و بها نه گیر و دیگری مهربان و صبور و دوست

 

داشتنی ترین .

© سکانس سوم : پاسخ به یک سوال مکرر

 

همیشه از فلسفه حضور چتر بنفش یاسی رنگ کنار اتاقم سوال می کنی و من از این

 

 پرسش آشنا هل می شوم . می خواهم امروز فلسفه حضورش را برایت بگویم.

 

وقتی تو می روی، از در و دیوار اتاقم بی وقفه باران می با رد. چاره ای نیست جز پناه

 

 بردن به چتر یاسی رنگم . . . ! همین !

 

© سکانس چهارم

 

اگر هزار تا مشغله فکری هم داشته باشم، نوشتن این سکانس را هرگز فراموش

 

نمی کنم. بیشتر از تمام دا نه های بارانی که بر صورت چتر بنفش یاسی رنگم می

 

خورند،           دوستت دا رم ای دوست داشتنی ترین !                                    

 

                                                                         برگرفته از مجله موفقیت

|+| چهارشنبه پنجم تیر 1387 ساعت 4:56 PM هستی |