دو مرد در یک اتاق در بیمارستانی بستری بودند.

هر دو آنها بشدت بیمار بودند.یکی از آنها که نزدیک پنجره بود باید هر بعدازظهر

 به مدت یک ساعت در تختش می نشست تا شش ههایش کشیده شود. و دیگری

 باید همواره به پشت می خوابید. آن دو ساعتها درباره خانواده شان ، علایقشان

،کارشان و... صحبت می کردند.

هر روز مردی که باید یک ساعت بنشیند برای دیگری از مناظری که از پنجره می

 تواند ببیند تعریف می کرد.مردی که باید مدام دراز می کشید ، به آن ساعت هایی

 که دوستش محیط بیرون را برایش توصیف می کرد ، دل بسته بود و لحظه شماری

 می کرد تا عصر فرا رسد و دوستش بگوید که آن بیرون چه خبر است.

آن مرد از پارکی که پشت پنجره بود می گفت.

از دریاچه درون آن و مرغابی هایش و بچه هایی که بازی می کردند و از گلها و

 درختها و رنگها و...و بدین ترتیب روزها سپری می شد.

یک روز پرستار برای عوض کردن محلفه ها آمد و با جسد بی جان مردی که

تختش کنار پنجره بود مواجه شد .

پس از چند روز مردی که باید مدام دراز می کشید از پرستار خواست تا تختش را

 کنار پنجره ببرد تا بتوتند بیرون را نگاه کند. وقتی مرد خود را بالا کشید تا از

پنجره مناظر را ببیند فقط دیوار دید و بس .

از پرستار پرسید پس چیزهایی که آن مرد میدید چه بودند؟

پرستار با تعجب گفت : اما آن مرد کور بود و فقط می خواست به تو روحیه دهد .

شادی دیگران قابل وصف نیست.لذت شریک شدن در غم ها آن را نصف می کند

و شراکت در شادی چند برابر.