به من گفتی تویی محبوب جاوید             تو را تنها توان معشوق نامید

برایم شعر می خواندی به صد شور         به من گفتی به تو بایست بالید

به تو گفتم که اشعارت دروغ است      به جز رویا به همراه دلت نیست

تو می گفتی تویی رویای خوابم          و بی تو معنی اشعار من چیست؟

تو می گفتی تویی بود و نبودم                       تویی تار من و من همچو پودم

به جز تصویر چشم صادق تو                       تمام چهره ها از دل زدودم

به تو گفتم که من بیزارم از دل                   ز شور عشق های پوچ و باطل

نمی دانم چه می خوای تو از من                  برو اینجا نکن ماوا و منزل

اگر چه حرف تو خوب و قشنگ است        ولی در قلب من آشوب و جنگ است

کسی در من به من هشدار می داد       که ساده عشق او رنگ است، رنگ است

قسم خوردی که عشقت آفتابی ست      دلت هم تا ابد شفاف و آبی ست

و جای بی وفایی و دورنگی                     کنار بودنت خالی خالی ست

به من گفتی منم صبر و قرارت                 منم یادآور باد بهارت

بیا یک لحظه با من مهربان شو               منم آرامش شبهای تارت

به خود گفتم دگر بس باورش کن        که شاید اوست آن ماوا و امید

به خود گفتم که قلبش پاک پاک است         غرورش ساده و هم رنگ خاک است

به خود گفتم بیا از آن او باش                چرا که قلب او مجروح و چاک است

دلم با تو چه صاف و با وفا شد                  و من بودن برایم با تو ما شد

تمام زندگی را در تو دیدم                         و از غیرت دل و جانم جدا شد

عجب دادی به قلبم وعده ناب                   و بردی به شهر خالی خواب

و من عکس دو چشم مهربانت                   نشاندم بر لب و پوشاندمش قاب

چه ایامی که با هم سر نکردیم                     چه اشعاری که با هم بر نکردیم

چه شبهای قشنگ و پر ستاره                        به یاد یکدگر آخر نکردیم

به رگهایم چه خونی تازه گشتی                         برایم عشق بی اندازه گشتی

به گوشم قصه های عشق خواندی                تو مجنون پر از آوازه گشتی

شبی تنها به دنبالت دویدم                               سراغت هر کجا را سر کشیدم

ولی فریاد، در یک کوچه ی تنگ                    تو را همراه یک بیگانه دیدم

تو را دیدم که با او همزبانی                              به او گل می دهی با مهربانی

به او گویی تویی محبوب جاوید                       به خود گفتم خدایا تو همانی؟!

همان مجنون صحرای جنونم                         همان دیوانه ای در خاک و خونم

همان بی تاب شبهای جدایی                          به من می گفت یارا بی وفایی

نمی دانی که من دیوانه گشتم                       شبیه آتش و پروانه گشتم

پر از احساس سر کوب و حقارت                  و حیران راهی ویرانه گشتم

دگر از من به جز دردی نمانده                       به جز پاییز تن سردی نمانده

و از رخسار سرخو روشن من                           به جز باریکه ی زردی نمانده

دلم تنها شد و از بیخ بشکست                        نمی دانی چه ها دادم من از دست

به او گفتم چرا؟ آخر چگونه؟                            نگاهی کرد و رخت از کوچه بربست...