تبليغاتX
محبوب جاوید

محبوب جاوید

به کسی که دوستش داری با صدای بلند بگو " دوستت دارم "

                                             آخرین جرعه ی این جام

همه می پرسند:

          " چیست در زمزمه مبهم آب؟

                                                                      چیست در همهمه دلکش برگ؟

 چیست در بازی این ابر سپید؟  

                                                                     روی این آبی آرام بلند؟

 کی تو را می برد این گونه به ژرفای خیال

                                                      چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

 چیست در کوشش بی حاصل موج؟         

                                         چیست در خنده ی این جام؟                                                                                                                                                                          

 که تو چندین سا عت                

                                                    مات و مبهوت به آن می نگری؟"

نه به ابر          نه به باد           نه به برگ          نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوترها                          

                                                   نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام                                                                 

من به این جمله نمی اندیشم             

                                                  من مناجات درختان را ، هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد              

                                                   نفس پاک شقایق را در سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح            

                                                   نبض پاینده هستی را در گندم زا ر

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

      همه را می شنوم                                                                        می بینم

              من به این جمله نمی اندیشم  

                                                                                           به تو می اندیشم

             ای سراپا همه خوبی        

                                                           تک و تنها به تو می اندیشم

        همه وقت      

                                  همه جا 

                                                                  من به حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را  تنها تو بدان                 تو بیا                          تو بمان

با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتا ب    

                                                    من فدای تو بجای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز    

                                                    ریسمانی کن از آن موی درا ز

تو بگیر              تو ببند                 تو بخوا ه

پاسخ چلچله ها را تو بگو   

                                                     قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

                                                     در رگ سا غر هستی تو بجوش

             من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست

                                                              آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

                                                                                            

 

                                                                                                     فریدون مشیری

+نوشته شده در جمعه 3 آبان1387ساعت12:21 PMتوسط هستی | |